Ζω...

Κάνω πως ζω
Μ’ ένα απέραντο κενό,
Χωρίς εσένα.

Κάνω πως ζω
Κι ένα πικρό, πικρό γιατί,
Μου φαρμακώνει την ψυχή
Για τα δεινά που έτυχαν σε σένα.

Κάνω πως ζω
Μες των ανθρώπων τις φωνές.
Έρχονται, φεύγουν οι εποχές.
Και ξεγελώ κι αυτή την ίδια τη ζωή,
Που μας πληγώνει.

Κάνω πως ζω
Και ξεγελώ ως και τον ίδιο μου εαυτό!
Μα νιώθω μόνη....