Το μπουρίνι

Βρέχει κι αστράφτει ο ουρανός.
Τα κύματα βουνό,
Αρπάζουν τα πλεούμενα,
Βαθιά μες το βυθό.

Τη δύναμη της τρόμαξε
Κι ο κεραυνός ακόμα.
Θάλασσα ανήμερο θεριό
Που αφρούς βγάζει το στόμα.

Δέρνει τα βράχια με μανία,
Ταράζει τις ακρογιαλιές.
Τα φύκια απ’ το βυθό θερίζει,
Παίρνει απ’ τον Αίολο προσταγές.

Τ’ άλλο πρωί, σα να κοιμάται,
Μέσα στης γης την αγκαλιά.
Απέραντο γαλάζιο λίκνο
Μοιάζει με θεία ζωγραφιά.

Κι όπως απλώνεται μπροστά μου,
Ακίνητη και λαμπερή,
Κάτι μου θυμίζει!
Ίσως την ίδια τη ζωή.