Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Πικρία

Πώς να σβήσουν οι μνήμες
Της κατοχής, του εμφυλίου;
Πώς να ξεχάσω τους χιλιάδες
Που χάθηκαν για να ζήσουμε ελεύθεροι;

Μετά από τόσες θυσίες! Τόσο αίμα!
Πώς να συγχωρήσω τους ηγέτες
Που άφησαν απροστάτευτο τον τόπο μας
Απ’ τους χιλιάδες εισβολείς;

Ως πότε οι σιδεριές στα παράθυρα;
Θυμωμένη, διπλομανταλωμένη, στο κελί μου,
Αναπολώ εποχές που οι πόρτες, δεν έκλειναν.