Ο Εμφύλιος

Εγώ είμαι από γενιά τυραννισμένη
Είδα τη φρίκη του πολέμου, είδα το δράμα.
Ταράζεται η ψυχή μου, όταν θυμάμαι.
Χώμα απαλό, και τάφους στην αράδα.

Σα να μη φθάναν οι σκληροί κατακτητές,
Γίναν δυό μέτωπα οι Έλληνες του χθες.
Και πολεμούσε αδελφός, τον αδελφό,
Με μίσος κι έχθρα και για ποιό ιδανικό;

Όπου τα μάτια μου να κλείσω θα θυμάμαι,
Πεζέδες, μαύρες φορεσιές, μωρά ορφανά και μάνες.
Την παιδική μου ψυχή θλιμμένη,
Όταν χτυπούσαν πένθιμα οι καμπάνες.

Και σ’ όποια χώρα πόλεμος αρχίζει,
Τα παιδικά μου χρόνια θυμίζει.
Μέσα απ’ τα βάθη της ψυχής μου, κάνω ευχή.
Να σταματήσει ο πόλεμος στη ΓΗ.

Τραγούδι, όμορφο η ζωή να γίνει.
Με στίχους, την αγάπη, την Ειρήνη.
Κουράστηκε απηύδησε κι η ΜΑΝΑ ΓΗ
Αίμα καυτό να πίνει.