Μνημόσυνο στα παιδιά που δεν πρόλαβαν να δουν τον Ήλιο

Ο δρόμος προς την κόλαση
συνεχίζονταν μέρα και νύχτα.
Τα όνειρα και οι ελπίδες ξεψύχιζαν
στις ψυχές των, και στέρευαν.

Χωρίς ψωμί και νερό
οι αντιστάσεις και οι αντοχές έσβηναν.
Η ζωή έχανε την αξία της, την ομορφιά της
και ο θάνατος μπαινόβγαινε ελεύθερος.

Οι ράγες έτριζαν κάτω από τα υπερφορτωμένα βαγόνια
και τα τρένα σφύριζαν φριχτά.
Να πνίξουν τους λυγμούς των απελπισμένων
και την καταρρακωμένη ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ανθρωπιά και ο οίκτος
άγνωστες έννοιες στις καρδιές των δημίων.
Στη θέση τους κοτρώνες αλάξευτες.
Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά τους... το έλεος.

Τα κορμιά μέρα με τη μέρα έφθιναν
και τα κρεματόρια μόλυναν τον αέρα
με καμένες σάρκες που έφθασαν...
μέχρι το κρυοφίγκετο του δικτάτορα και τον έπνιξαν.

Κ’ ύστερα πήρε το ρόλο της η Ιστορία
με μαύρα ανεξίτηλα γράμματα
να εξιστορήσει τα ανιστόρητα.

Μα εγώ πάντα θα θυμάμαι το αντίο
της εξάχρονης Λουκίας που έφευγε
χαμογελαστή με τους γονείς της,
κι εμένα... με την παιδική μου αφέλεια
να περιμένω την επιστροφή της.

Και τα χελιδόνια που δεν ξαναγύρισαν
στις φωλιές τους.