Μη με κοιτάς με οίκτο

Μη με κοιτάς με οίκτο κοπελιά μου.
Δεν είμαι εγώ αυτή που βλέπεις η γριά.
Έχω στολίδια τ’ Απριλιού, Ήλιους, Φεγγάρια,
Έχω αναμνήσεις ζωντανές μες την καρδιά.

Κι εγώ με οίκτο αν θες να ξέρεις σε κοιτάω!
Γιατί γνωρίζω από πείρα τον καιρό,
Πως τη λαμπράδα σου ο χρόνος θα προδώσει,
Κι αύριο θάσαι εσύ, εδώ που είμαι εγώ.

Δεν κάνει εξαίρεση ο χρόνος σε κανέναν.
Της νιότης τα στολίδια αφαιρεί.
Μόνο η καρδιά αγέραστη απομένει,
Δε συμβαδίζει με το σώμα στη ζωή.

Χτυπάει αδιάκοπα αρδεύει το σκαρί της,
Πιστή στο χρέος ως την ύστατη στιγμή.
Το συντροφεύει όσο ανασαίνει
Και φεύγει νέα πάλι απ’ τη ζωή.

Μη με κοιτάς με οίκτο κοπελιά μου.
Έχω σοφία, έχω πλούτο στη ψυχή.
Βλέπω την ίδια τη ζωή μες τον καθρέφτη.
Στο άπειρο του χρόνου φαντάζει μια στιγμή.