Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Μάνες
Τι θαύμα όταν στα σπλάχνα μας Νέα ζωή αρχίζει, Από το πρώτο σκίρτημα Ένα θείο συναίσθημα το είναι μας γεμίζει. Αλλάζει ο κόσμος γύρω μας. Αλλάζει η ζωή. Ύψιστη καταξίωση. Γλυκιά αναμονή. Κάνουμε τα κλωσσόπουλα, Αετούς, με τη φροντίδα. Πιο δυνατή πιο τέλεια Αγάπη, άλλη δεν είδα. Αν χρειαστεί παλεύουμε, Με πελαγίσιο κύμα. Ηρωικά στεκόμαστε, Δίπλα τους βήμα-βήμα. Μανούλες, πόσο μοιάζουμε! Στα μήκη και στα πλάτη. Κοινό τρανό μας γνώρισμα. Ιώβεια υπομονή κι αστείρευτη αγάπη.