Αχ! αυτό το τέλος

Αχ! αυτό το τέλος!
Αυτή η σκληρή ανθρώπινη μοίρα,
Πόσο συχνά εισβάλει χωρίς οίκτο στο νου.
Πόσο συχνά αυτή η αγωνιακή στάση
Απέναντί του, μου κλέβει την ομορφιά της ζωής.

Η αίσθηση, πως κάποια μέρα το κορμί μου
Θα λιώσει κάτω απ’ το χώμα
Με τρομάζει. Αδυνατώ να ελέγξω το φόβο.
Έστω κι αν ο δικός μου θάνατος
Θα είναι κόκκος της άμμου
Στις χιλιάδες θανάτους.

Καμιά γνώση, καμιά ιδεολογία
Δεν γαληνεύει την ψυχή μου
Ίσως, ίσως κι αυτή ακόμα!
Η βαθιά μου πίστη.

Ας μπορούσα να συμφιλιωθώ!
Να δω το τέλος μια καινούργια αρχή,
Σ’ έναν καλύτερο, δικαιότερο κόσμο,
Χωρίς διακρίσεις, ταπεινώσεις
Και πόνους, θα γαλήνευα.