Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Αναρωτιέμαι

Τώρα που ζω στο βασίλειο του Ήλιου,
Τώρα που βλέπω γη, κι ουρανό,
Τώρα τ’ ακούω αγγίζω, ανασαίνω,
Αναρωτιέμαι σα βασιλέψω, μέσα στο σύμπαν
Τι θα ’μαι Εγώ;

Θα πάει η ψυχή μου ψηλά στα ουράνια;
Πιο πάνω απ’ τα αστέρια, κοντά στο Θεό
Κι αν ναι, ψυχή μου, πως θα γνωρίσεις
Όσους χωρίστηκες στον κόσμο αυτό;

Το σώμα μου ξέρω, θα είναι στο χώμα.
Στα σπλάχνα της γης, κάποιο υλικό,
Και στη χλωρίδα που θά ’ναι κοντά μου,
Κάποιο στοιχείο, μέσα σε όλα θά ’μαι κι εγώ…

Κι όπως γυρίζει ο δείκτης το χρόνο,
Θα μεταλλάσομαι σαν υλικό.
Θά ’μαι, ένας κρίκος μέσα στη φύση,
Που όλα αλλάζουν, κι όλα υπάρχουν.
Κάτι θα είμαι, κάπου θα είμαι δε θα χαθώ.