Αναπόφευκτο

Όσο κι αν μένουμε στη Γη,
Φθάνει κάποια στιγμή
Το σώμα αποχωρίζεται
Και φεύγει η ψυχή.

Πως νοιώθει! Πως αισθάνεται
Την ύστατη στιγμή
Πως είναι το ταξίδι της;
Ποιός τάχα θα μας πεί!

Παλεύει με τον χρόνο
Μη φύγει από το σώμα.
Η αφήνεται στα χέρια του
Να το φυτέψει στα βαθιά
Σα ρίζα μες το χώμα;

Μια της ζωής τον θεριστή
Θα τον παρακαλέσω
Να μη θερίζει εποχές
Π’ ανθίζουν τα λουλούδια,
Δέντρα που βγάζουν κλωνιά
Κι έχει η ζωή τραγούδια.

Μα σα φυσήξει ο βοριάς
Και ρίξει όλα τα φύλλα
Μείνουν τα σώματα σκιές
Σαν ξεραμένα ξύλα,
Τότε…. ας δουλέψει ο θεριστής
Κι αδύναμοι όπως θάμαστε
Ίσως τον δούμε λυτρωτή
Στον πιό στενό μας μήνα.