Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Ύμνος στην Ειρήνη

Ειρήνη κόρη των Θεών,
Του Ήλιου της γιορτής,
Της θάλασσας των Αστεριών,
Της ανθισμένης γης.

Το μεγαλύτερο αγαθό
Είσαι στον κόσμο εσύ.
Μες τους αιώνες έμεινες,
Η πιό τρανή ευχή.

Οι άνθρωποι που είδαν το φως
Και πάτησαν στη γη,
Λάτρεψαν τ’ όνομά σου,
Το κάναν προσευχή.

Τόγραψαν με τ’ αστέρια τ’ ουρανού,
Με φύλλα ελιάς και μ’ άνθη του αγρού.
Με ονόματα Ηρώων είναι γραμμένο.
Με δάφνινα στεφάνια στολισμένο.

Των σκλαβωμένων είσαι η ευχή,
Μες το πεντάγραμμο η θεία μουσική.
Είσαι το νέκταρ των Ολύμπιων θεών,
Είσαι το γάλα και το μέλι των παιδιών.

Όπου στον κόσμο κατοικείς
Ανθίζουν περιβόλια.
Τραγούδια ακούγονται χαράς,
Σκουριάζουν τα τουφέκια,
Τα ξίφη και τα βόλια.

Σα Μάνα Ειρήνη σ’ αγαπώ,
Με μιά μεγάλη ευχή.
Φώλιασε στις ψυχές μας
Κι άπλωσε τις φτερούγες σου
Σ’ ολόκληρη τη γη.