Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Χριστέ μου

Σε Σένα σήκωνα τα μάτια μου.
Και Σ’ έψαχνα στα λαμπερά τ’ αστέρια
Κι’ ύστερα σε γαληνεμένες θάλασσες
που έσμιγαν με τον Ουρανό Σε γύρευα.

Κι’ άλλοτε πάλι στους βοριάδες
Και στα χιόνια του χειμώνα Σ’ έψαχνα

Και σε καλούσα όπως
η μάνα το παιδί, και μ’ άκουσες!

Έγινα χώμα κι’ έγινες βροχή
οι σπόροι άνθισαν,
Σε βρήκα μέσα σ’ όλα,
να λάμπεις σαν τον Ήλιο
Μέσα απ’ την προσευχή.