Το στέκι μου στη Θάσο

Αχ! Νάξερα Θεέ να ζωγραφίσω
Το στέκι μου το θερινό!
Το μόνιμο κρησφύγετό μου
Και τον γαλάζιο ξάστερο Ουρανό!

Τον ήλιο όταν γέρνει προς την Δύση
Και ακουμπά στ’ απέναντι βουνό!
Τη θάλασσα, που λάμπει σαν ατλάζι
Και κάνει δρόμο στα όνειρά μου να διαβώ!

Νάμουν ποιήτρια τρανή, να κάνω στίχο
Το χάραμα και την ανατολή,
Το ηλιοβασίλεμα και το φεγγάρι,
Την ομορφιά του Αιγαίου και τη χάρη!

Νάξερα νότες, στο πεντάγραμμο να βάλω,
Τις συναυλίες των πουλιών, των γρύλων και των γλάρων,
Και σ’ ένα διάστημα, της νύχτας τη σιωπή
Κι’ όλα μαζί, να γίνουν μουσική.

Ένα ορατόριο, μία ωδή, μια ψαλμωδία,
Μιά προσευχή ψυχής στην Παναγία.