Το ποίημα κι ο ποιητής

Στίχο με στίχο, στροφή με στροφή
το ποίημα σαν δέντρο ψηλώνει.
Οι λέξεις σαν σπόροι σχίζουν τη γη,
Λουλούδια γίνονται, λευκή ανεμώνη.

Ερωτευμένος με το στίχο ο ποιητής,
συλλέγει τις λέξεις, τις κάνει Ηλιαχτίδες.
Ψάχνει συνέχεια, ρίμες να βρει,
φράσεις να δένουν χρυσές αλυσίδες.

Ψάχνει στο σύμπαν να βρει υλικό.
Η πένα τρέχει κι’ αυτή, καμαρώνει.
Βλέπει το δέντρο να δίνει καρπούς,
προς το γαλάζιο Ουρανό να ψηλώνει.

Και τρέχουν οι λέξεις, στο χώρο, στο χρόνο,
στη λάμψη της νιότης, στο χθες, στο μετά.
Τους θησαυρούς της ψυχής του αραδιάζει,
η μέθη της ποίησης, είναι γλυκιά.

Έχουνε δύναμη οι στίχοι μεγάλη.
Μπορούν να ξυπνήσουν παλιές εποχές.
Να ζωντανέψουνε πρόσωπα που έφυγαν
και να γλυκάνουν και κρύες καρδιές.