Το Καραμπουρνάκι

Μια δέσμη από τριαντάφυλλα η παρέα.
Κορίτσια, αγόρια απ’ την ίδια γειτονιά.
Γαλάζιοι οι ορίζοντες, γαλάζια τα όνειρά μας,
Μοσχοβολούσε η θάλασσα, έλαμπαν τα νερά.

Γαλάζιος κι ο Θερμαϊκός,
Μας χάιδευε το σώμα.
Είχε το χρώμα τ’ ουρανού
Και ο βυθός ακόμα!

Κι εμείς ντυμένοι γιορτινά,
Της άνοιξης τα κάλλη,
Βλέπαμε τη ζωή, ατέλειωτη μεγάλη.
Από τη γη ως τον Ουρανό κι ακόμη πέρα.
Μα από το χθες ως σήμερα μου φάνηκε μια μέρα.

Αχ! πως φαντάζουν μες το νου τα περασμένα χρόνια!
Μοσχοβολούσε ο αγέρας γιασεμιά,
Λουλούδια ανθίζαν στις αυλές, γλάστρες στα μπαλκόνια, 
Κι εμείς κεντούσαμε όνειρα στην άμμο την ξανθιά.

Και αν τα χρόνια πέρασαν
Σαν μια πνοή και πάνε,
Και τα παιδιά της γειτονιάς
Δεν ξέρω πιά πού νάναι!

Πονώ για τον Θερμαϊκό
Π’ αρρώστησε βαριά.
Κι άραγε υπάρχει έλεος;
Υπάρχει γιατρειά;