Το γρήγορο διάβα της ζωής

Θωρώντας με τα μάτια
Της ψυχής το χθες.
Θεέ μου! Πως προσπερνούσα
Τόσες ομορφιές;

Της νιότης μου τα δώρα τα πολλά,
Δεν τα μετρούσα όπως έπρεπε σωστά.
Είχα μια αίσθηση ασάφ, αφελή,
Πως θάμαι για πάντα στη ζωή.

Μα ήρθε το σήμερα απ’ το χθες
Μ’ ένα γοργό ρυθμό.
Και το υπόλοιπο κι αυτό θαρρώ,
Σωστά δεν το μετρώ…..