Το μπουρίνι

Οι βάρκες οι ψαρόβαρκες
τα δίχτυα τ’ απλωμένα
κι ένα σωρό πλεούμενα
αγκυροβολημένα,
παιχνίδια γίναν στ’ αψιλό
στο αφρισμένο κύμα.
Αχ! τι θεριό η θάλασσα
παλεύει με τον Αίολο,
δεν κάνει πίσω βήμα.

Για ό,τι αρπάζει στο βυθό
δε νοιάζεται σταλιά.
Σα γαληνέψει γίνεται
η πιο γλυκιά αγκαλιά.

Κι όλοι μας τη χαιρόμαστε
σαν έρθει καλοκαίρι.
Μα σαν θυμώσει, Αλίμονο!
Δεν έχει άλλο ταίρι.