Το αηδόνι

Αηδόνι καλλικέλαδο,
μικρό, καλό μου αηδόνι,
που σε ξεχώρισε ο Θεός
απ’ όλα τα πουλιά,
σε προίκισε και με χορδές
που έχουν στον κόσμο μόνο,
τα πιο γνωστά, τα πιο ακριβά,
τα πιο όμορφα βιολιά.

Μυθολογείται αηδόνι μου,
στα χρόνια τα παλιά,
πως ήσουν πανέμορφη
γυναίκα Βασιλιά.
Κι ότι μεταμορφώθηκες
από μεγάλο πόνο
και το γλυκό τραγούδι σου,
π’ αγγίζει τις ψυχές,
δεν είν’ κελάηδημα χαράς,
μα θρήνος είναι μόνο.

Λένε πως για τον Ίτυλο μονάχα κελαηδάς,
που από λάθος χάθηκε το σπλάχνο σου νωρίς,
κι εσύ μες τους αιώνες, δε βρήκες λησμονιά,
δε βρήκες τη γαλήνη σου, ακόμα τον θρηνείς.