Θεσσαλονίκη μας

Αιώνια του Θερμαϊκού
Νύφη αγαπημένη,
Μάνα της φτώχειας, της χαράς
Πόλη μου δοξασμένη.

Αν ήξερα νυφούλα μου
Με νότες να εκφραστώ,
Θλιμμένο θάταν το τραγούδι
Οι στίχοι θα μιλούσαν για μπετά
Δρόμους γεμάτους σίδερα
Χωρίς ένα λουλούδι.

Κι εσύ καλή μου αν μπορούσες
Να εκφραστείς,
Σαν το βοριά θα φούντωνε η ψυχή σου.
Μα η δόλια ν’ αντιδράσεις δε μπορείς,
Με τρόμο καρτερείς την αλλαγή σου.

Χάθηκαν τα αρχοντικά, τα σπίτια οι αυλές,
Η ευωδία της θάλασσας, τ’ αμμουδερά ακρογιάλια.
Θολό το κύμα στα μπετά, χτυπάει με μανία,
Αγκωμαχά από πληθυσμό, την πνίγει η δυσοσμία.

Κι άραγε θάχει τελειωμό αυτή η αναρχία!
Αυτό το πάζλ του πληθυσμού!
Αυτή η αστυφιλία!
Νιώθω πως είμαι σ’ άλλη γη!
Σε άλλη πολιτεία.