Θαυμαστά τα έργα Σου

Όταν την ύλη του μυαλού σκεφθώ,
την σύνθεσή του την ευλογημένη,
διερχόμενη στον κόσμο τούτο
αναρωτιέμαι!

Πως; Μια χουφτίτσα, τόση δά;
Μια μάζα απαλή, μες το κρανίο φυλαγμένη,
Με νευρώνες σαν τους ιστούς της αράχνης,
Καταγράφει, ταξινομεί κι’ ασφαλίζει
Εικόνες από τη γέννηση, έως το θάνατο;

Ασκεί εξουσία στο σώμα.
Προσδιορίζει την σημαντικότητα της ύπαρξής μας
Στην πορεία των χρόνων.
Κι αναρωτιέμαι.
Που; Σε ποιούς χώρους;
Σε ποιές αόρατες σελίδες,
Συγκεντρώνει στοιχεία, πληροφορίες,
Μιας ολόκληρης ζωής;

Και τότε μ’ αποκρίνεται ο Θεός.
Τον ακούω.
Όπου κι αν στρέψω το βλέμμα μου
Είν’ ανεξίτηλα γραμμένο τ’ όνομά του.
Υποκλίνομαι στη μεγαλοσύνη του!
Στη χάρη Του!
Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε.
Τα πάντα εν σοφία εποίησας.