Ταξίδι με τη ΧΕΝ Πανόραματος

Ταξίδεψα στης Πίνδου τα βουνά,
στα καταπράσινα πανέμορφα λαγκάδια.
Με χρώματα κι αρώματα ξανάνιωσα,
πήρα ανάσες δροσερές μέχρι τα φυλλοκάρδια.

Στα δάση τα απροσπέλαστα γαλήνεψα.
Ως τις κορφές περπάτησε ο νους.
Την ομορφιά της φύσης γεύτηκα
κι έφθασε η προσευχή στους ουρανούς.

Οι λίμνες φάνταζαν από ψηλά στη γη,
σαν ουρανός που έπεσε στο χώμα.
Πανέμορφα χωριά στόλιζαν τις πλαγιές
και τις απρόσιτες κορφές ακόμα.

Κι εκεί πετούσαν αετοί
με χάρη περισσή και αλαζονεία.
Πανηγύριζαν, κελαηδούσαν τα πουλιά,
υμνούσανε της φύσης τη μαγεία.

Κι όπως κοιτούσα τα βουνά,
τα ελατοστολισμένα,
πέταξε ο νους μου μακριά,
σε χρόνια περασμένα.

Τότε! Που οι φαντάροι μας
με λιονταριού καρδιά,
είπανε ΟΧΙ στον εχθρό,
κι ας ξέραν πως θα κόστιζε, σε αίμα η λευτεριά.

Γέμισαν νιάτα τα βουνά
με δόξα και τιμή
κι έγιναν οι ψυχούλες τους
κάτασπροι γερανοί.

Πέρασαν χρόνια και καιροί.
Το αίμα στέγνωσε, γαλήνεψε η γη.
Μα οι μνήμες τους δεν έσβησαν.
Ο γκιώνης από τότε αδιάκοπα θρηνεί.

Γιατί σε τούτα τα βουνά
κορμιά ανδρειωμένα,
αψήφησαν το Θάνατο
για της Πατρίδας την Τιμή,
για σένα και για μένα.

Τώρα που όλα κόπασαν
και ηρέμησε η πλάση,
κάθε επισκέπτης που περνά
τη φύση να θαυμάσει,

ας θυμηθεί τους ήρωες
με ενός λεπτού σιγή,
να νοιώσουν οι ψυχούλες τους
το Άξιον Εστί.