Ταξίδι στο Χθες

Τώρα στο δείλι της ζωής,
Που δεν μ’ ακούει το σώμα,
Κλείνω τα μάτια, ταξιδεύω.
Ο νους μου πρόθυμος ακόμα.

Με πάει σε Ήλιους, σε φεγγάρια,
Σε τόπους που φεγγοβολούν.
Με πάει στο πατρικό μου σπίτι,
Σε πρόσωπα που με μεθούν.

Γυρίζω το κλειδί στη πόρτα,
Κι είναι όλα μέσα όπως πρώτα.
Με γαληνεύει την ψυχή
Ένα μικρό παιδάκι,
Χαρούμενο κι ανέμελο,
Παίζει κοντά στο τζάκι.

Οι τοίχοι ολοκάθαροι,
Φρεσκοασβεστωμένοι.
Μια κεντημένη θάλασσα
Στο τοίχο κρεμασμένη.
Μ’ ένα καράβι ολόλευκο
Να ξεπερνάει το κύμα!
Όποια κυρά το κέντησε
Είχε στο νού της τη ζωή
Που χάνεται στο πέλαγος
Διαβαίνει βήμα, βήμα.

Πέταξε ο νους πολύ μακριά.
Σε άλλες εποχές,
Σε δρόμους δίχως άσφαλτο,
Σε σπίτια με αυλές.
Κι όλα μου φάνηκαν κοντά,
Τόσο κοντά και φωτεινά!
Σα νάταν μόλις χθες!