Τα ταξίδια του νου

Όταν με συνθλίβουν οι έγνοιες της ζωής,
Όταν με τρομάζει το άγνωστο αύριο,
Δραπετεύω απ’ την καθημερινότητα.
Αφήνομαι στα ταξίδια του νου,
Και η μετριότητα της γραφής μου,
Ζωντανεύει εποχές,
Που ήταν ή φάνταζαν ομορφότερες.

Χιλιάδες μνήμες φυλαγμένες
Στα κατάβαθα της ψυχής μου,
Βγαίνουν στον Ήλιο, παίρνουν χρώμα και φως.
Κάθε στίχος όλο και περισσότερο
Με βυθίζει στην μαγεία της ποίησης.
Ταξιδεύω στη δική μου Ιθάκη.
Παραμερίζω τους Λαιστρυγόνες
Και τους Κύκλωπες. Συναντώ
Λατρεμένα μου, αγαπημένα μου πρόσωπα
Που στόλισαν κι ομόρφυναν
Τη δική μου ζωή.
Τους νιώθω κοντά μου, μ’ ακολουθούν
Κι είναι το ίδιο σα να υπάρχουν.

Στον μεγάλο καθρέφτη του νου
Ξετυλίγεται η Μάνα μου.
Με γαληνεύει, με νουθετεί.
Δεν ξέρει πως είμαστε συνομήλικες πια.
Και η θύμηση της ανύπαντρης
Θείας Κλειώς, που κάθε απόγευμα
Καθόταν στο πιάνο, κι έπαιζε τις
Ίδιες πάντα μελωδίες.
Με γαληνεύουν, με γυρίζουν στο χθες.
Θεέ μου! Τι πλούτος οι αναμνήσεις.
Και τι όμορφη συντροφιά μου η πένα!