Τα παιχνίδια της μοίρας

Κόρη πεντάμορφη, λουλούδι ευωδιαστό,
σε περιβόλια ανθισμένα περπατούσε
κι εκεί συνάντησε έναν πρίγκιπα σωστό,
που με λατρεία μες τα μάτια την κοιτούσε.

Πορεύτηκαν πιασμένοι χέρι χέρι,
σε ακρογιάλια λαμπερά και μυρωμένα,
γέμισαν τη φωλιά τους με αγάπη,
με δυο μωρά αγγελικά πλασμένα.

Μα τι φρικτό!
Οι μοίρες ζήλεψαν την ομορφιά τους
κι άρπαξαν τον αετό απ’ τη φωλιά τους.

Βαθιά στα ερέβη έπεσε με το χαμό του!
Πόνος, παράπονο κι ένα πικρό γιατί,
αφού είχε χρόνια καλοκαιρινά μπροστά του
κι αμέριστη αγάπη για ζωή.

Κι έγινε η δόλια μια συνισταμένη,
σε δρόμους ανηφορικούς, στενούς.
Έκανε τα φτερά της από ατσάλι,
να μεγαλώσει τους μικρούς αετούς.

Άνοιξε την απέραντη αγκαλιά της,
άντεξε στους αντίθετους καιρούς,
δεν έχει όρια η προσφορά της Μάνας,
έτσι έπλασε τη Μάνα ο Θεός.