Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Συν πλην για όλους

Άνθρωπε κράτα κι άντεξε
Αυτή είναι η ζωή.
Μιά συννεφιά, μια ξαστεριά,
Τι βρέχει τάχα ο Θεός,
Και δεν το πίνει η γη!

Όλα μέσα στο πρόγραμμα
Και λύπες και χαρές.
Ο χρόνος κάνει το έργο του
Και ο Θεός από ψηλά, μετρά τις αντοχές.

Ξέρει ο Θεός τις αντοχές
Τους πόνους ν’ απαλύνει,
Και στις μεγάλες συμφορές
Παρηγοριά να δίνει.