Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Συν πλην για όλους
Άνθρωπε κράτα κι άντεξε Αυτή είναι η ζωή. Μιά συννεφιά, μια ξαστεριά, Τι βρέχει τάχα ο Θεός, Και δεν το πίνει η γη! Όλα μέσα στο πρόγραμμα Και λύπες και χαρές. Ο χρόνος κάνει το έργο του Και ο Θεός από ψηλά, μετρά τις αντοχές. Ξέρει ο Θεός τις αντοχές Τους πόνους ν’ απαλύνει, Και στις μεγάλες συμφορές Παρηγοριά να δίνει.