Στο περιβόλι της σιωπής

Μισοκρυμμένη η πλάκα απ’ το χορτάρι.
Τα κεφαλαία γράμματα ξεθωριασμένα.
Ένας σταυρός και μια φωτογραφία.
Μα εδώ τελειώνει η ζωή; Μες τα νεκροταφεία;

Όχι! Η ψυχή στο χώμα δε χωράει.
Μες στο βασίλειο της σιωπής,
Κάποιος, σαν να μιλάει.

Αχός βαρύς μου πάγωσε το σώμα.
Μη ψάχνεις την ψυχή εδώ.
Ρίξε το βλέμμα σου ψηλά,
Δεν είναι μες το χώμα.

Είναι ελεύθερο πουλί.
Έχει φτερά πετάει.
Μήτε το χρόνο πια μετρά,
Μήτε στη γη κοιτάει.

Είν’ απ’ τα βάσανα του κόσμου
Απαλλαγμένη.
Αν θες κλάψε τους ζωντανούς.
Αυτοί είναι οι πονεμένοι.