Στη Δέσποινα της γειτονιάς μου

Πόσο συχνά είσαι στο νου
Και σε θυμάμαι....
Αιθέρια, λυγερή κι εφηβική μορφή.
Π’ ανέμιζαν τα εβένινα μαλλιά σου
Ένα στολίδι του Μαγιού ήσουν κι εσύ.

Έχω κρατήσει τη μορφή σου από τότε
Που ζούσαμε στην ίδια γειτονιά.
Που είχαμε σύμμαχο το χρόνο και τα νιάτα,
Είχαμε στόχους και υψηλά ιδανικά.

Και αν τα χρόνια πέρασαν
Σαν μία πνοή και πάνε,
Κι έγινες σύζυγος, μανούλα και γιαγιά,
Εγώ όπως ήσουν τότε σε θυμάμαι,
Στα σπίτια τα Ηλιόλουστα, που δεν
Υπάρχουν πιά!