Στα χρόνια της άνοιξης

Θάμπωνες με τη λάμψη σου
Θνητούς στο πέρασμά σου!
Μα εσύ θαρρώ δε γνώριζες
τα κάλλη τα δικά σου.

Κρυστάλλινο το γέλιο σου,
μελωδική η φωνή σου,
τα χρώματα της άνοιξης,
στόλιζαν το κορμί σου.

Είχες Αγγελική μορφή,
και μάτια βελούδινα,
που είχαν το χρώμα τ’ ουρανού
και κόμη μεταξένια.

Που ανέμιζε ανάλαφρα,
με την πνοή του ανέμου.
Πριν πόσα χρόνια φίλη μου;
Αν τα θυμάσαι πες μου!

Κι ήρθε το σήμερα, απ’ το χθες!
Των χρόνων οι φθορές,
τι κρίμα που τα νιάτα
δεν είναι δυο φορές!