S.O.S

Μια νόσος μαύρη και πικρή,
Που θάνατο θυμίζει.
Θερίζει αμείλικτα λουλούδια ευωδιαστά,
Σβήνει το γέλιο, τη χαρά
και η ζωή μαυρίζει.

Ζούνε κ’ οι άμοιροι γονείς,
Την πιο σκληρή τους μοίρα,
Που βλέπουν τα κλωνάρια τους,
Σα μαραμένα φύλλα.

Έλεος νιάτα! Έλεος!
Στη γη απ’ άκρη, σ’ άκρη!
Ακούστε τα μηνύματα!
Είναι ίδια παντού!

Απ’ τη χαρά του έρωτα,
Μη βγείτε λαβωμένα.
Με κεφαλαία γράμματα,
Χαράξτε το στο νου!