Σκιρτήματα

Σ’ ένα τετράδιο σχολικό ξεθωριασμένο,
βρήκα δυο λουλουδάκια ξεραμένα.
Δυο άνθη που στο φως πήραν πνοή,
από έναν έρωτα εφηβικό κρυμμένα.

Μου είπαν λόγια τρυφερά, ερωτικά,
γλυκόλογα από το χθες σταλμένα.
Τα φύλαξα και μου έφεραν στο νου,
δόξες και μεγαλεία περασμένα.

Τότε που είχε νόημα η ζωή
και ήταν τα άνθη της σελίδας μυρωμένα
κι όλα τριγύρω μας, με αγάπη στολισμένα.

Και τι δε μου έφεραν στο νου!
Τ’ άνθη τα μαραμένα.
Μενεξεδιά δειλινά, και βράδια ασημένια.
Μια μέθη που με γύρισε, σε χρόνια περασμένα.