Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Σαν άνεμος

Πώς κύλισαν τα χρόνια;
Πώς πέρασ’ ο καιρός;
Πώς έσβησαν τα νιάτα
Η ομορφιά το φως;
Κι έφθασε το φθινόπωρο.
Τα μαραμένα φύλλα.
Καλά, καλά δεν πρόλαβα,
Καλά, καλά δεν είδα,
Πώς το καράβι της ζωής
Σε λίγο προσεγγίζει,
Εκεί που μήτε η χαρά,
μήτε η θλίψη αγγίζει.