Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Προσπαθώ
Προσπαθώ κι επιμένω ακόμα Να στολίζω τη ζωή όσο μπορώ Με αγάπη, προγράμματα κι όνειρα Και σκοντάφτω, μα εγώ προσπαθώ. Τους ανθρώπους μ’ αγάπη να βλέπω Να μοιράζω σωστά τον καιρό, Να προσμένω καλύτερα τ’ αύριο Σ’ όλα μέσα να βρίσκω σκοπό. Προσπαθώ κι ας κοντεύει το δείλι Το ξεχνώ με πίστη πολλή, Αφού τέλος, το τέλος δεν είναι Είναι νέα, καινούργια αρχή.