Πριν την ανοικοδόμηση

Τι όμορφα που ήταν τότε!
Ο Ήλιος τρύπωνε απ’ τα κλαδιά,
Είχαν λουλούδια οι αυλές, χορτάρι,
Ζουμπούλια, αγιόκλημα και γιασεμιά.

Σπίτια μακρόστενα, ίδιος ρυθμός.
Οι δρόμοι ήσυχοι παντού γαλήνη,
Και το τραμάκι στη Μαρασλή,
Στις ράγες κύλαγε χωρίς βιασύνη.

Ποιός το περίμενε ν’ αλλάξουν όλα
Και στα σπιτάκια με τις αυλές,
Φύτρωσαν μέγαρα, τα δένδρα πέθαναν,
μπαλκόνια γέμισαν και φυλακές.

Και τώρα όλοι μες τα κλουβιά μας,
Σε μια ατμόσφαιρα συχνά φορτισμένη,
Χτυπούν οι επάνω, μαλώνουν οι κάτω,
Άραγε δίπλα μας Έλληνας μένει;