Ποικίλα συναισθήματα

Πόσο γεμάτο από συναισθήματα, μπορεί
να είναι ένα φθινοπωρινό απόγευμα!
Ο Ήλιος δεν το ζεσταίνει πια.
Μα ούτε κι αυτό, που το λούζει.

Πόσο γρήγορα ταξιδεύει ο νους στο παρελθόν!
Ξεφυλλίζει βήμα, βήμα τη ζωή και τους καιρούς.
Ένα δάκρυ με το φθινοπωρινό αεράκι, βρέχει
του ρόδου, Ουάκι, Όλα είναι όπως τότε.

Μόνο αλλάξανε! Τα θηλυκά
Οι άνθρωποι τρέξανε αλλιώς! Μήπως
γέμισαν πολύχρωμα λουλούδια,
Τα συναισθήματα μαραθήκανε.

Ακούω την γλυκιά φωνούλα της Μάνας μου!
Τι όμορφη που είναι!
Τα χιονισμένα μαλλιά της πόσες μνήμες μου γεννούν.

Πάντα αγαπούσα τα ξανθά μαλλιά
και τη μελωδική φωνή που έλεγες
"Γιε μου Καππαδόκα..."
Πόσο ήθελα έστω ν’ ακούσω τη φωνή σου!
Η ζωή μου ήταν γεμάτη απ’ τη δική σου ζωή.

Ξεκαθάρισμα στο παρελθόν, αναμετρώ.
Προσπαθώ να ξεχωρίσω τ’ αγαπημένα μου αισθήματα.
Να απομονώσω τον πόνο, να τον αποφορτίσω
όπως τότε.

Μα τίποτε δεν είναι όπως τότε.
Ούτε ο Ήλιος που το λούζει.
Ούτε το φεγγάρι που τ’ ασημίζει.
Ούτε η ίδια η ζωή.

Δις εις τον αυτόν ποταμόν
Ουκ αν εμβαίνεις.

Ξαναγυρίζω στην ένδεια του εαυτού μου.
Σ’ όλους τους ανθρώπους, βαθιά μέσα τους
υπάρχει ένα κομμάτι μιας άλλης ζωής.
Κι όμως εξακολουθούν να ζουν στο τώρα.

Πρέπει να συνεχίσω. Το οφείλω
Στους γύρω μου, στον εαυτό μου και στο Θεό.

Συγκεντρωμένα τα συναισθήματά μου.
Αλλάζουν σαν τον ουρανό.
Μα η ψυχή μου! Αχ αυτή η ψυχή.
Πόσο αντέχει!!! Και πόσο θ’ αντέξει!

Ας μη γίνομαι Δήμιος του αυτού μου.
Η ζωή έχει το ρυθμό της
και την πορεία της προς το μέλλον.
Οι καταιγίδες κάποτε κοπάζουν
κι ο ουρανός γίνεται πιο γαλανός.