Το απανεμο λιμανι της φυγης μου
Πικρία
Πώς να σβήσουν οι μνήμες Της κατοχής, του εμφυλίου; Πώς να ξεχάσω τους χιλιάδες Που χάθηκαν για να ζήσουμε ελεύθεροι; Μετά από τόσες θυσίες! Τόσο αίμα! Πώς να συγχωρήσω τους ηγέτες Που άφησαν απροστάτευτο τον τόπο μας Απ’ τους χιλιάδες εισβολείς; Ως πότε οι σιδεριές στα παράθυρα; Θυμωμένη, διπλομανταλωμένη, στο κελί μου, Αναπολώ εποχές που οι πόρτες, δεν έκλειναν.