Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Όραμα

Μήπως και είσαι βασιλιάς
Σε μυθικό παλάτι!
Πρίγκιπας του παραμυθιού
Φτιαγμένος από αχάτη!

Αν σ’ έβλεπα στον Όλυμπο
Στο ξακουστό βουνό,
Θεός πως είσαι θα έλεγα!
Δε μοιάζεις με θνητό.

Η θάλασσα γαλήνεψε
Σαν είδα τη μορφή σου.
Έλαμψε η ακρογιαλιά,
Στη θέα απ’ το κορμί σου.

Αλήθεια! Ποιός σε γέννησε;
Ο άνεμος, το κύμα;
Είσαι του Ποσειδώνα γιος;
Της Αμφιτρίτης κτήμα;

Μήπως και είσαι όνειρο
Νύχτας μαγευτικό;
Μήπως και είσαι ο έρωτας
Και θύμα σου εγώ;

Μα ότι κι αν είσαι,
Όνειρο αλήθεια ή και ψέμα,
Είσαι η μαγεία της ζωής
Π’ αγγίζεις τον καθένα.