Όμορφα νιάτα

Ατέλειωτη μου φάνταζε η ζωή
Στης νιότης μου τα χρόνια.
Πετούσα λες και είχα φτερά,
Τίποτε δεν μακάριζα, μήτε τα χελιδόνια.

Ξεχείλιζε η ψυχή μου απ’ αγάπη.
Χαιρόμουν με το κάθε τι.
Τεράστιο κεφάλαιο τα νιάτα,
Κανείς δε μου το είχε πει!

Πως η ζωή τρέχει καλπάζει, δεν την φτάνεις.
Της νιότης τα στολίδια ύπουλα αφαιρεί.
Μόνον η ψυχούλα άτρωτη απομένει.
Δεν συμβαδίζει με το σώμα στη ζωή.

Η λογική αλλάζει με τον χρόνο, γιγαντώνει.
Σα λογιστής τα λάθη πιά μετρά.
Μα η καρδιά ειρωνικά χαμογελάει.
Καλά που ωρίμασες της λέει πολύ αργά.

Γιατί τα νιάτα ωριμάζουν με τα λάθη
Και είναι δύσκολα να επέμβει η λογική.
Τα νιάτα δεν θα είχαν γοητεία
Αν ήμασταν απ’ την αρχή σοφοί.