Οίκος Ευγηρίας

Πελώριο το σπίτι των γερόντων!
φιλοξενεί κουρασμένα πρόσωπα,
απ’ τη φθορά, του ανελέητου χρόνου.

Τ’ ανήμπορα τρεμάμενα χέρια τους,
φτερά κομμένα αετών θυμίζουν
και το τίμημα της μακροζωίας
καθρεφτίζεται στα θολά τους μάτια.

Τα προ πολλού νεκρά κορμιά τους,
γαντζωμένα, στο θεσπέσιο,
στο μάταιο αυτόν κόσμο,
επιμένουν να ζουν.

Τρέμουν την ώρα της Εξόδου τους!
Είναι γλυκιά η ζωή. Έστω κι εδώ!
Θέλουν να ξυπνούν και να βλέπουν
τις θαμπές ακτίνες του Ήλιου.

Αποκομμένοι απ’ της χαράς το πανηγύρι,
μετρούν τα χρόνια που έφυγαν
κι’ ατέλειωτες αναμνήσεις,
τριγυρνούν σαν τα πουλιά γύρω τους.

Ταξιδεύουν με τα φτερά του νου
στις δικές τους εποχές,
στα δικά τους ανθισμένα περιβόλια,
που χωρούσαν πολλές αγκαλιές και πολλές ηλικίες.

Ατέλειωτες αναμνήσεις γεμίζουν την αγρύπνια τους,
που τους βεβαιώνουν ότι ζουν! Ότι υπάρχουν.