Οι Ουτοπίες μου

Θα’ θελα αν γινότανε
ο κόσμος ν’ άλλαζε.
Να γιατρευτεί απ’ τα πάθη του
και την αλαζονεία.
Απ’ τα μεγάλα λάθη του
και την πλεονεξία.

Να μάθει τη ζωή να αξιολογεί
και να τιμά την κάθε της στιγμή.
Να σέβεται και να τιμά τον εαυτό του.
Να σέβεται και ν’ αγαπά τον διπλανό του.
Να ξέρει πως η αγάπη στη ζωή
είναι η πυξίδα που στο φως μας οδηγεί.
Είναι το νέκταρ που δροσίζει την ψυχή μας,
είναι το γάμα, το απόσταγμα της προσευχής μας.

Ας μη στεκόμαστε βουβοί στη δυστυχία.
Είναι η αγάπη δροσερή βροχή.
Στα πλάσματα που η ένδεια τα μαστίζει,
που έχουν ανάγκη από στοργή κι από ψωμί.