Το απανεμο λιμανι της φυγης μου

Οι ποιητές

Διαφορετικά όντα οι ποιητές.
Τα συναισθήματά τους ξεχειλίζουν
Σαν τα ποτάμια μετά τη βροχή.
Παίρνουν για υλικά τους τις λέξεις.

Χτίζουν πνευματικά οικοδομήματα.
Μικρά και μεγάλα.
Σημαντικά ή ασήμαντα.
Όλα έχουν την ομορφιά τους.
Την κάποια αξία τους.
Την δική τους διάρκεια και αντοχή στον χρόνο.

Η ποίηση είναι το απάνεμο λιμάνι τους,
Που μέσα τους καθρεφτίζεται η ψυχή τους.
Δεν ξεκινούν με στόχο την αναγνώριση.
Μήτε η σύγκριση ή η απόρριψη τους νοιάζει.
Τη δική τους γαλήνη της ψυχής γυρεύουν.

Ζωγραφίζουν τη ζωή, όπως τη βλέπουν
Τα δικά τους μάτια.
Τη στολίζουν, την εξιδανικεύουν.
Ευαίσθητες οι ψυχούλες τους.
Ψάχνουν για έναν καλύτερο, δικαιότερο κόσμο.