Οι μνήμες

Όλο γυρνώ στα περασμένα,
Στο σπίτι μου το πατρικό.
Στέκομαι στον παλιό καθρέφτη
Να ζωντανεύω τον καιρό.

Βλέπω στρωσίδια με δαντέλες,
Μ’ ασπροκεντήματα πολλά.
Κάδρα στον τοίχο κρεμασμένα,
Σε μια παλιά φωτογραφία, η Μάνα μου χαμογελά.

Κι όπως οι μνήμες ζωντανεύουν,
Πέτρες βαραίνουν την ψυχή.
Μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια.
Τι όμορφα που ήταν τότε! Αλλιώτικη ήταν η ζωή.

Ήταν πιο φιλικά τα πάντα
Κι ο Ουρανός πιο γαλανός.
Μοσχοβολούσε ο αγέρας,
Έλαμπε ο Θερμαϊκός.

Μεγάλος πλούτος και οι μνήμες!
Ημερολόγιο ζωντανό!
Είναι στο νου καλογραμμένο!
Αυτό σημαίνει ότι ζω.