Ο Ξενιτεμένος

Πόνος βαρύς η ξενιτιά
Κι ο γυρισμός ελπίδα.
Καινούργιος τόπος, άλλη γη
Μα άλλων είναι πατρίδα.

Νοσταλγικά Ελλάδα μου είμαι πάντα κοντά σου.
Στους συγγενείς στους φίλους μου,
Στην αγκαλιά της μάνας μου
Με την ελπίδα κάποτε ναρθώ να ξαποστάσω.

Να πιώ νερό απ’ τη βρύση μας
Που μέρα νύχτα τρέχει.
Τέτοιο νερό να ξεδιψάς
Στον κόσμο άλλο δεν έχει.

Μα η ξενιτιά με πλάνεψε
Και πέρασαν τα χρόνια
Τη δόλια τη μανούλα μου
Τη σκέπασαν τα χιόνια.

Σε δυο πατρίδες μοιράσα
Την ίδια την ψυχή μου.
Να μείνω εδώ, να πάω εκεί
Τόσο πολύ χωρίστηκα!
Δεν ξέρω ποια από τις δυο, είναι τώρα δική μου.