Ο βράχος μου

Σ’ ένα νησάκι του Αιγαίου,
έκανα Θρόνο μου ένα βράχο.
Μια δρασκελιά απ’ τ’ αντίσκηνό μου,
Εκεί πρωτάρχισα να γράφω.

Την ομορφιά της θάλασσας.
Την απεραντοσύνη.
Το ξαφνικό της θύμωμα.
Και τη γλυκιά γαλήνη.

Τα ομορφοξημερώματα.
Τα δένδρα, τα λουλούδια.
Στίχους μ’ αγάπη έγραψα.
Που έγιναν τραγούδια.

Τα τραγουδούσαν τα πουλιά.
Στα δένδρα μου κρυμμένα.
Οι γλάροι και τα κύματα.
Τα στέλναν μακριά.
Σ’ όσους Ελλάδα νοσταλγούν,
μα κατοικούν στα ξένα.

Στον ίδιο βράχο τόσα χρόνια!
Το σχήμα του παρατηρώ.
Έχει αλλάξει, έχει μικρύνει!
Τον έχει φάει το νερό.

Βραχάκι μου... Πόσο μου μοιάζεις!
Αλλάξαμε κι εσύ, κι εγώ.
Όλα τα πράγματα αλλάζουν
και φθείρονται με τον καιρό.

Εσένα σ’ άλλαξε το κύμα,
όταν χτυπούσε με ορμή.
Εμένα μ’ άλλαξε ο χρόνος
κι αυτό που λέγεται ζωή!