Ο ποιητής

Παρεξηγημένος, παραγκωνισμένος
στις μέρες μας ο ποιητής.
Τον πνίγουν τα ορμητικά κύματα
των καναλιών,
τα πολυσέλιδα καθημερινά έντυπα,
η ταχύτητα της τεχνολογίας,
το χάος του internet.
Του κλέβουν το κοινό του.
Μα ο ποιητής στην κοσμοαντίληψή του!
Με βαθιά πίστη πως τα μνημεία του λόγου
παραμένουν αναλλοίωτα,
στην καταστροφική πορεία του χρόνου,
συνεχίζει ακράθεκτος το έργο του.

Για λίγους, τους δεκτικούς, ευαίσθητους
κι ονειροπόλους αναγνώστες,
που μεταβάλλουν τη ζωή τους σε όνειρο
και την ευδαιμονία του άπιαστου σε ζωή.
Ζωγραφίζει τον κόσμο στην ιδανική του μορφή.
Όπως εκείνος τον ονειρεύεται και τον θέλει.
Δανείζεται τις φτερούγες κάποιου γλάρου
και δραπετεύει στον κόσμο της φαντασίας του.
Δεν του αρέσουν οι μασκοφορεμένες φιγούρες
γύρω του, μήτε ο κόσμος που ζει.
Οραματίζεται έναν καλύτερο,
δικαιότερο, ομορφότερο κόσμο.
Όπου βασιλεύει η ομορφιά και η ειρήνη.

Σαν ένα μικρό παιδάκι ο ποιητής
ανοίγει διάπλατα την ψυχούλα του,
να καθρεφτίζεται στους στίχους του,
ανακαλύπτοντας έτσι και ο ίδιος τον εαυτό του.

Το μυαλό του ένα παζλ, από σκόρπιες
μνήμες, προβληματισμούς και όνειρα,
ζωντανεύουν τις εικόνες του νου
και τον μαγεύουν.

Παίζει με τις λέξεις,
συγκεντρώνει τα μικρά κομματάκια του παζλ
και τα κάνει γαλάζιες θάλασσες
και ανθισμένα περιβόλια.

Κι εκεί στις ηλιόλουστες χρυσές αμμουδιές!
Που περπάτησαν μορφές και μορφές
πριν απ’ αυτόν, γυρεύει να καταθέσει,
τα πιο ωραία του όνειρα.

Να δανειστεί λίγα βοτσαλάκια
απ’ τ’ αγνάρια των εκλεκτών, των επωνύμων,
που μοσχοβολούν Αιγαίο, Ιόνιο κι Ελλάδα.