Ο Γέρος

Τα γηρατειά δεν είναι του Ήλιου η δύση
που ξαναβγαίνει το πρωί τον κόσμο να φωτίσει.
Είναι η δύση της ανθρώπινης ζωής.
Είναι το τέλος του πανηγυριού και της γιορτής.

Είναι συχνά απολογισμός
που καίει σαν τη φωτιά.
Το αιώνιο παράπονο.
Τίποτε δεν γυρνά!

Λύπη, θλίψη προκαλεί
το γέρικο του σώμα.
Μα η ψυχή ασυμβίβαστη
θέλει να ζήσει ακόμα.

Του χρόνου επαίτης γίνεται,
είναι όμορφη η ζωή.
Κι ο γέρος συλλογιέται, πασχίζει, αγωνίζεται.
Στην τωρινή του εικόνα πώς να συμβιβαστεί;

Κάθεται ώρες κατηφής
κι ο νους του τριγυρνά.
Κι αυτή η ένδεια της ζωής
συχνά τον τυραννά.

Μα αυτή είναι η μοίρα των θνητών,
συχνά φιλοσοφεί.
Ένα ταξίδι σύντομο,
στο άπειρο του χρόνου, στην ίδια τη ζωή.