Νοστάλγησα τα χρόνια τα παλιά

Νοστάλγησα τα χρόνια τα παλιά.
Τα σπίτια, τις αυλές, τη γειτονιά.
Το περιβάλλον το γνωστό, το φιλικό.
Τα χρόνια που είχαν νόημα και η ζωή σκοπό.

Νοστάλγησα τη Ρώσικη Εκκλησιά.
Τη χορωδία που έψελνε Ωσαννά.
Κι είχα μία αίσθηση, παράξενη γλυκιά,
Σαν νάψαλλε με μας, κι η Παναγιά.

Νοστάλγησα τα χρόνια τα παλιά,
που είχα γονείς, πεθερικά, μωρά.
Μοσχοβολούσε ο αγέρας γιασεμιά
Κι ήταν όλα ανθρώπινα, γαλήνια, μαγικά.

Θ’ αναφερθώ στα πιο σημαντικά.
Δεν είχαν σιδεριές τα παραθύρια.
Έπαιζαν άφοβα στους δρόμους τα παιδιά,
Και ήταν άγνωστα σχεδόν τα διαζύγια.

Καμιά ομοιότητα με σήμερα η ζωή,
Μέσα στα λίγα, είχαμε τα πάντα.
Δεν είναι η ευτυχία στα πολλά,
Την προσπερνάμε και τη χάνουμε για πάντα.