Μοναξιά

Σφράγισα τα περάσματα στη μοναξιά,
δε βρίσκει τόπο στη καρδιά μου να φωλιάσει.
Διεκδικεί το μερτικό της στη ζωή,
μα εγώ την αγνοώ, την έχω προσπεράσει.

Μ’ ένα βιβλίο ανοιχτό την προσπερνώ.
Δεν πετυχαίνει να λαβώσει την ψυχή μου.
Έχω στο φως ένα παράθυρο ανοιχτό,
αντλώ χαρά και δύναμη μέσα απ’ την προσευχή μου.

Μιλώ με τη Μητέρα του Χριστού,
μ’ ακούει, μ’ εμψυχώνει, με στηρίζει.
Τη νιώθω δίπλα μου, σε κάθε μου στιγμή.
Τη σκέψη μου, η χάρη της φωτίζει.

Μια όαση ψυχής η μοναξιά,
απ’ τις φουρτούνες της ζωής, ένα λιμάνι.
Ένα καράβι που έχει αράξει στα ρηχά.
Εκεί, όπου ο τρελός αγέρας δεν το πιάνει.

Καλύτερα να ζεις στη μοναξιά,
παρά να την βιώνεις μες το πλήθος,
αυτό με δίδαξε η πείρα της ζωής,
να προχωράς μες τους καιρούς,
με αγάπη και με Ήθος!