Μνήμες

Μια μέρα στης πατρίδας μου, σαν πάτησα το χώμα,
Ήρθαν οι μνήμες σύννεφο, με γύρισαν στο χθες.
Έψαξα νάβρω τη Λενιώ, τον Χρόνη και την Νόνα,
Ένας μικρός μου απάντησε, γιαγιά μου ποιάνα θες;

Πήγα στα στέκια τα παλιά, στα πέτρινα δρομάκια.
Εκεί...στο γέρο πλάτανο, που παίζαμε παιδιά!
Και με τα μάτια μου θολά, είδα ένα κοριτσάκι.
Έργο Φειδία θύμιζε με ρούχα γιορτινά.

Να τ’ αγκαλιάσω θέλησα!
Λογάκια να του πω.
Τόσο πολύ μου έμοιαζε!
Ξεχάστηκα, μαγεύτηκα!
Στο χρόνο παγιδεύτηκα.
Λές νάμουνα εγώ;