Μιλώντας με την καρδιά μου

Μην συνεχίζεις καρδιά μου,
τις ουτοπίες σου στο φως να βγάζεις.
Πόθους κι οράματα να εκθέτεις στους κριτές,
Μύθους και παραδόσεις ν’ αραδιάζεις.

Πάρε υλικό από της φύσης τη μαγεία.
Λέξεις που να θυμίζουν ουρανό.
Κάνε μία όαση ψυχής, να σ’ ανυψώνει,
μέσα απ’ τον στίχο να μιλάς με Τον Θεό.

Στόλισε τις στροφές σου με λουλούδια.
Τουλίπες κάτασπρες σαν μπάλες του χιονιά.
Με κατακόκκινες σαν αίμα παπαρούνες,
κι άσε τις ουτοπίες σου λάφυρα στο βοριά.

Μην προσπαθείς ν’ αλλάξεις τους ανθρώπους.
Η μεγαλύτερη ουτοπία σου είναι αυτή!
Έτσι ήταν, έτσι είναι, κι έτσι θάναι
οι άνθρωποι σε τούτη τη ζωή.

Φτάνει που άλλαξες εσύ μέσα απ’ το στίχο,
κι έχεις αγάπη για το κάθε τι.
Εν τέλει είναι η ποίηση μαγείστρα.
Σου ομορφαίνει, σου αλλάζει τη ζωή.