Μιλάει η Αμυγδαλιά, μιλάει το κλήμα

Αγκαλιασμένη μ’ ένα κλήμα,
μια γηρασμένη αμυγδαλιά,
ρωτάει η δόλια πού πήγαν,
τόσα που φώλιαζαν πουλιά.

Αχ μυγδαλιά μου, λέει το κλήμα,
τι να μας κάνουν τα πουλιά!
Πού είναι η σκιά μας, η δροσιά μας,
το θρόισμα απ’ τις φυλλωσιές μας
που τα νανούριζε γλυκά;

Είμαστε πια ξερά κλαδάκια,
με δίχως χάρη κι ομορφιά.
Μα είμαστε ακόμα αγκαλιασμένα.
Μην ειν’ τα μάτια σου θολά.

Αχ μυγδαλιά μου, μη λυπάσαι.
Είναι ο νόμος της φθοράς.
Μόνο που όσο είμαστε νέοι,
θαρρούμε δεν θ’ αγγίξει εμάς.